Najnowszą bronią w walce z przeciekami zostały zamki na kod zamontowane przy wejściach do szatni w Ciutat Esportiva. Klub wzmacnia też kontrolę dostępu do kolejnych pomieszczeń. Trudno się dziwić — w ubiegłym roku na teren ośrodka miał dostać się nawet „fałszywy fizjoterapeuta”. Barça długo budowała drużynę otwartą na wszystkich. Dopiero teraz zauważyła, że niekoniecznie powinno to dotyczyć zaplecza treningowego.

Klub szczególnie irytują przedwcześnie ujawniane składy oraz informacje medyczne. Jednym z głośniejszych przecieków miała być wiadomość, że w Pucharze Króla zagra Wojciech Szczęsny, a nie Marc-André ter Stegen. W ostatnich latach przebudowano dział komunikacji, przenoszono pracowników, część osób odeszła, a podejrzenia zaczęły obejmować również sztab medyczny, fizjoterapeutów i trenerów przygotowania fizycznego. Krąg podejrzanych skutecznie się więc zawęża — obecnie obejmuje mniej więcej cały klub.

Deco zaproponował nawet budowę hotelu na terenie ośrodka treningowego, aby piłkarze otrzymali więcej prywatności. Zawodnicy mogliby wówczas spać, jeść, trenować i imprezować bez opuszczania kompleksu. Barcelona nadal nie wie, kto wynosi informacje, ale konsekwentnie zmierza do momentu, w którym kret również dostanie własny pokój.

Trudno jednak nie zauważyć ironii. Kilka tygodni wcześniej Barça z zadowoleniem obserwowała, jak Julián Álvarez naciska za pośrednictwem mediów na Atlético. Różnica jest istotna: Argentyńczyk wcześniej rozmawiał ze swoim klubem i jasno dążył do transferu, podczas gdy Ferran przede wszystkim wzmacnia pozycję przed negocjacjami. Mechanizm pozostaje jednak znajomy — publiczna presja działa świetnie, dopóki jej adresatem jest ktoś inny.

Barcelona może więc przekonywać, że obie sytuacje nie są identyczne, i technicznie będzie miała rację. Problem w tym, że Ferran wykorzystał dokładnie tę przestrzeń medialną, z której Barça sama chętnie korzystała przy Álvarezie. Nosił wilk razy kilka. Teraz kataloński klub odkrywa, że ta metoda jest znacznie mniej atrakcyjna, gdy wraca do nadawcy.

Jak informuje „Mundo Deportivo”, powołując się na Esport3, chodzi o sytuację z Marca Pubilla. Obrońca Atlético zatrzymał piłkę ręką po podaniu od bramkarza, ale István Kovács oraz VAR uznali, że futbol nie potrzebuje wtedy ani przepisów, ani przesadnej konsekwencji. Hansi Flick domagał się rzutu karnego i drugiej żółtej kartki. Przy wyniku 0:1 mogło to całkowicie zmienić spotkanie, które Barça ostatecznie przegrała 0:2.

UEFA nie przyznała oficjalnie, że sędziowie popełnili błąd. Po prostu wydała instrukcję, która przypadkiem opisuje tamtą sytuację niemal klatka po klatce. Barcelona dostała więc rację wtedy, gdy nie można już dostać ani rzutu karnego, ani powtórki meczu.

Wynik został w archiwum, Atlético zachowało zwycięstwo, a Barça otrzymała kolejne potwierdzenie, że gdy przegrywa, prawda często przychodzi następnego dnia. Czasem tylko potrzebuje kilku miesięcy i nowej instrukcji UEFA.

Saudyjczycy oczekują około 10 milionów euro za piłkarza, któremu został rok kontraktu. Rozmowy prowadzone są również z jego agentem Jorge Mendesem. Barcelona może więc zapłacić za zawodnika, którego dobrze zna, wcześniej miała go na wypożyczeniu i przez długi czas nie potrafiła sprowadzić ponownie. Plan długoterminowy wreszcie zatoczył pełne koło.

Hansi Flick ma uważać Cancelo za ważną część swojego projektu. Pozostaje już tylko przedstawić całą operację jako transferowy majstersztyk: zawodnik nie jedzie na zgrupowanie, klub grozi karą, po kilku dniach wszyscy się dogadują, a Barça wchodzi z pieniędzmi. Przypadek. Jak zawsze doskonale zaplanowany.

Informacje podało „Mundo Deportivo”, powołując się między innymi na 365Scores. Cancelo trenuje obecnie indywidualnie w Portugalii, a Barcelona czeka na końcowe warunki transferu.

Jak informuje AS, powołując się na EFE, taka kara mogłaby zostać nałożona, gdyby uznano, że Barça nakłaniała zawodnika do zerwania kontraktu w okresie chronionym. Álvarez jest związany z Atlético do 2030 roku. Na razie nie zapadł żaden wyrok, ale Barcelona musi przedstawić swoje wyjaśnienia. Klub, który regularnie kupuje piłkarzy przed sprawdzeniem, czy może ich zarejestrować, tym razem mógłby już dostać oficjalny zakaz sprawdzania.

W grę wchodzą również łagodniejsze sankcje: grzywna, zawieszenia, zamknięcie stadionu albo odjęcie trzech punktów. Historia podpowiada jednak, żeby nie rezerwować jeszcze sali na transferowy pogrzeb. W podobnej sprawie dotyczącej Antoine’a Griezmanna proponowano zamknięcie Camp Nou, a ostatecznie Barça zapłaciła 300 euro.

Mimo wszystko trudno o lepsze podsumowanie tej operacji. Barcelona zaoferowała za Álvareza 100 milionów euro, Atlético odmówiło sprzedaży, a teraz klub może stracić możliwość rejestrowania także wszystkich jego alternatyw. Jeszcze chwila i jedynym napastnikiem dostępnym w tym oknie będzie prawnik prowadzący kontratak.

Atlético przypomina przy tym drobny, mało romantyczny szczegół: Álvarez ma ważny kontrakt aż do 2030 roku. Barcelona przez ostatnie tygodnie chętnie budowała jednak narrację o „marzeniu zawodnika”. Bo jeśli nie można porozumieć się z jego klubem, zawsze można stworzyć atmosferę, w której transfer wygląda jak moralny obowiązek.

Barcelona dostała kilka dni na przedstawienie swoich wyjaśnień, a sprawą zajmują się już klubowi prawnicy. Napastnika nadal nie ma, porozumienia nadal nie ma, ale dokumentacja transferowa rośnie w bardzo przyzwoitym tempie.

Według „AS” skarga prawdopodobnie nie będzie miała poważnych konsekwencji, ponieważ FIFA i RFEF mogą potraktować ją jako kolejny etap konfliktu między klubami. Barça być może uniknie kary. Trudniej będzie jej jednak udawać, że całe zamieszanie wokół Álvareza powstało zupełnie samo.

Źródło: AS

Jak informuje Mundo Deportivo, Portugalczyk nadal negocjuje powrót do Barcelony, a rozmowy prowadzone przez Jorge Mendesa mają dotyczyć transferu za około 10 milionów euro. Operację blokują kwestie podatkowe. Barça ma więc zgodę Flicka, wolę zawodnika i przychylność Al-Hilal. Brakuje tylko drobiazgu: doprowadzenia transferu do końca.

Cancelo pozostaje związany z saudyjskim klubem do 2027 roku, ale najwyraźniej postanowił przyspieszyć negocjacje po swojemu. Al-Hilal czeka na piłkarza, Cancelo czeka na Barcelonę, a Barcelona tradycyjnie czeka, aż dokumenty, podatki i rzeczywistość wreszcie dopasują się do klubowej narracji.

To już druga podobna sprawa zamknięta w ostatnich tygodniach. Wcześniej sąd odrzucił oskarżenia byłego tenisisty Alberta Ramosa, który twierdził, że został wprowadzony w błąd przy inwestowaniu w ten sam projekt. Dwa postępowania, dwa umorzenia. Takiej skuteczności Barcelona nie miała nawet przy rejestrowaniu zawodników.

Laporta może więc wrócić do codziennych obowiązków: sprzedawania marzeń o transferach, tłumaczenia klubowych finansów i szukania kolejnej dźwigni, której podobno nie trzeba będzie nazywać dźwignią. Na murawie sezon jeszcze się nie zaczął, ale prezes już ma serię zwycięstw. Szkoda tylko, że na razie wyłącznie sądowych.

Trudno o bardziej barcelońską historię. Klub chwali się ośmioma mistrzami świata, liczy gole wychowanków i dopisuje sukces Hiszpanii do dorobku La Masii. Jednocześnie przez dziesięciolecia budował pozycję symbolu katalońskiej tożsamości, szczególnie w czasach dyktatury Franco, gdy język i kultura Katalonii były tłumione. „Més que un club” brzmi dumnie, dopóki ktoś nie zapyta, któremu krajowi właściwie kibicujemy.

Katalonia ma własną reprezentację, ale nie należy ona do FIFA ani UEFA i może rozgrywać głównie mecze towarzyskie. Ferran pochodzi z Walencji, gra dla Barçy i dał Hiszpanii drugi tytuł mistrza świata. Dla klubu to bohater. Dla części miasta — niewłaściwy bohater w niewłaściwej koszulce.

Barcelona chciała mieć piękną opowieść o swoim mistrzu świata. Dostała skróconą historię Katalonii napisaną farbą na ścianie. I tym razem nawet klubowe media nie zdołają przypisać sobie wszystkich zasług.

Polityk wskazał na należącą do Ferrana firmę Eleven Future Invest. Według danych przywołanych przez „Forbesa” ma ona posiadać 20 nieruchomości w Walencji. Ibáñez nazwał przedsiębiorstwo „funduszem sępim” i domaga się prawa, które utrudni firmom masowe wykupywanie mieszkań. W Barcelonie przynajmniej docenią pomysł: skoro nie wiadomo, gdzie zarejestrować piłkarzy, dobrze mieć pod ręką kilka dodatkowych adresów.

Problem jest jednak poważny. Od 2010 roku płaca minimalna w Hiszpanii wzrosła z 633 do 1184 euro. W tym samym czasie koszt wynajęcia całego mieszkania w Walencji urósł z około 500 euro do poziomu, przy którym dziś średnio 550 euro trzeba zapłacić już za sam pokój. Ferran najwyraźniej szybciej niż obrońcy przeczytał kierunek rynku.

Na razie piłkarz ani jego przedstawiciele nie odpowiedzieli na zarzuty. Trzeba więc wyraźnie zaznaczyć, że są to oskarżenia polityka, a nie prawomocnie potwierdzone nadużycia. Barça również milczy. Klub zapewne sprawdza, czy którejś z tych nieruchomości nie da się wpisać do bilansu jako kolejnej dźwigni finansowej.