Bernal ma umowę do 2030 roku i klauzulę odstępnego w wysokości 500 mln euro. Mundo Deportivo, powołując się na ESPN, dodaje, że Barça w ogóle nie rozważa jego sprzedaży, a sam pomocnik również jest otwarty na poprawienie warunków kontraktu.

Czyli Barcelona próbuje ugasić problem, zanim zdąży się pojawić. Rodri ma wejść do środka pola jako wielkie nazwisko, a Bernal ma usłyszeć, że nie oznacza to dla niego biletu na ławkę. Tym razem klub przynajmniej nie czeka, aż młody zawodnik sam zacznie pytać, co właściwie dalej.

Jest jednak drobny haczyk. Przedłużenie kontraktu oznacza konieczność zapłacenia Manchesterowi City dodatkowych 8 mln euro. Barça musi więc wybrać: zabezpieczyć zawodnika, którego po mundialu trudno już traktować jak rezerwowego, czy ponownie przekonać wszystkich, że oszczędzanie jest częścią wielkiego planu sportowego.

Po transferze wartym 55 mln euro Ferran długo musiał udowadniać, że w ogóle zasługuje na miejsce w Barcelonie. Teraz role się odwróciły. To klub będzie musiał przekonać jego — najlepiej bez otwierania koperty z rachunkiem od City.

Ferran kosztował pierwotnie 55 milionów euro plus 10 milionów w bonusach. Po uruchomieniu klauzuli za przedłużenie całkowity koszt operacji mógłby wzrosnąć nawet do 73 milionów euro. Barcelona zapłaciła więc za zawodnika, płaci mu pensję, a teraz może jeszcze zapłacić za przywilej dalszego płacenia mu pensji. Finansowe perpetuum mobile działa, dopóki ktoś odbiera telefon w Manchesterze.

Najlepsze jest to, że Ferran naprawdę dał argumenty sportowe. W poprzednim sezonie LaLigi strzelił 16 goli, zaliczył 2 asysty i potrzebował średnio około 124 minut na bramkę. Problem w tym, że jego kontrakt wygasa już w 2027 roku, dlatego Barça musi zdecydować: przedłużyć i dopłacić City, sprzedać teraz albo za rok pożegnać go bez kwoty odstępnego.

W tle pojawia się PSG, choć Joan Laporta przyznał, że klub nie otrzymał jeszcze oficjalnej propozycji. W Barcelonie mogą więc rozpocząć się klasyczne negocjacje: najpierw zapewnienia, że piłkarz jest kluczowy, później kontrolowane przecieki o zainteresowaniu, a na końcu informacja, że sprzedaż była częścią planu od samego początku. Byle tylko nie trzeba było przelewać tych ośmiu milionów.

„To oczywiste, że marzenia się spełniają. Jeśli ciężko pracujesz i walczysz o nie, stają się rzeczywistością” — powiedział Laporta. Trudno nie odczytać tych słów jako ukłonu w stronę Juliána Álvareza, wokół którego temat Barcelony kręci się coraz mocniej.

Prezydent dodał, że cieszy się z piłkarzy, którzy chcą dołączyć do Barçy, i ma nadzieję, że klub będzie w stanie spełnić marzenia tych zawodników. Piękne słowa. Prawie tak piękne, jak moment, w którym trzeba zejść z poziomu bajki do rzeczywistości i zapytać: za co?

Bo Atlético nie wygląda na klub, który zamierza rozdawać prezenty pod katalońską choinkę. Jeśli już w ogóle miałoby sprzedać Álvareza, to według doniesień na pewno nie po to, żeby wzmacniać Barcelonę.

Laporta może więc mówić o marzeniach, nowym stadionie, sukcesach i wielkim projekcie sportowym. Kibice mogą wyobrażać sobie Álvareza w koszulce Barçy. Media mogą dokładać kolejne bombki na tę transferową choinkę.

Ale na końcu tej świątecznej opowieści zostaje jedno pytanie: czy Święty Joan naprawdę ma w worku prezentów napastnika za wielkie miliony, czy tylko kolejną pięknie opakowaną obietnicę?

Dla Barcelony to koniec pewnej epoki. Lewandowski dał klubowi gole, nazwisko, marketing i momenty, których nie da się wymazać. Ale dał też potężną pensję, wieczne dyskusje o wieku, formie, pressingu, dopasowaniu do zespołu i pytanie, czy Barça naprawdę powinna dalej budować atak wokół zawodnika, który najlepsze lata ma już za sobą.

Najciekawiej będzie jednak w Polsce. Bo jeśli ktoś nie był zakochany w Robercie, to ostatnie lata potrafiły być naprawdę męczące. Każde dotknięcie piłki analizowane jak wydarzenie państwowe, każdy gol jako dowód wielkości, każdy słabszy mecz tłumaczony przez fanboyowski oddział specjalny, który zawsze znajdzie winnego gdzieś obok.

Teraz może przyjść chwila oddechu. MLS jest daleko, Chicago nie gra co tydzień na głównej scenie europejskiego futbolu, a polski kibic może w końcu nie będzie musiał udawać, że każdy ruch Lewandowskiego to temat numer jeden na świecie.

Dla samego Roberta to ruch logiczny. Nowa liga, wielkie miasto, dobry kontrakt i spokojniejsze otoczenie na końcówkę kariery. Dla Barcelony — szansa na zejście z kosztów i przebudowę ataku. Dla części polskich kibiców — być może pierwszy weekend od dawna bez obowiązkowej mszy ku czci Lewego.

Lewandowski jedzie do Chicago. Barcelona zamyka rozdział. A w Polsce niektórzy w końcu mogą wyłączyć tryb „narodowa świętość” i po prostu obejrzeć futbol bez całej tej otoczki.

Kibice Barcelony byli łączeni praktycznie z każdym piłkarzem, który potrafi prosto kopnąć piłkę.

Aż w końcu klub podjął decyzję.

ANDREAS CHRISTENSEN ZOSTAJE DO 2028 ROKU.

Tak, ten sam Christensen, którego jeszcze niedawno wielu kibiców próbowało sprzedać przy pierwszej lepszej okazji. Ten sam Christensen, którego największym atutem jest zwykle to, że akurat nie jest kontuzjowany.

Według mediów Duńczyk odrzucił bogatsze oferty z Premier League, Bundesligi i Arabii Saudyjskiej, a nawet zgodził się na obniżkę wynagrodzenia.

Po miesiącach opowieści o wielkich transferach, nowych liderach defensywy i spektakularnych wzmocnieniach Barcelona doszła do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem będzie…

pozostawienie Andreasa Christensena.

Niektóre transferowe sagi kończą się przyjazdem supergwiazdy.

Ta zakończyła się podpisaniem nowego kontraktu przez rezerwowego stopera.

//źródło: Kanalsportowy.pl

Zmiana podejścia nie jest przypadkowa. Barcelona nadal szuka napastnika, ale po odejściu Roberta Lewandowskiego i rezygnacji z wykupienia Marcusa Rashforda nagle okazało się, że Ferran Torres jest bardziej potrzebny, niż wielu przypuszczało.

Według Mundo Deportivo klub nie zamierza czekać do końca obecnej umowy, która obowiązuje do czerwca 2027 roku. W najbliższym czasie mają rozpocząć się rozmowy z agentem zawodnika, a celem jest podpisanie nowego kontraktu na trzy lub nawet cztery kolejne sezony.

Trudno nie odnieść wrażenia, że Ferran ponownie wygrał z oczekiwaniami. Gdy przychodził do Barcelony za ponad 50 milionów euro, miał zostać jedną z nowych gwiazd drużyny. Kiedy nie spełnił tych oczekiwań, wielu kibiców chętnie widziało go poza klubem. Teraz, po sezonie zakończonym z dorobkiem 21 goli i trzech asyst, sytuacja odwróciła się o 180 stopni.

Co ciekawe, Barcelona nadal marzy o sprowadzeniu Juliana Alvareza z Atlético Madryt. Problem polega na tym, że Argentyńczyk jest związany długim kontraktem, a madrycki klub nie wykazuje najmniejszej chęci do negocjacji. Jak to często bywa w przypadku Barcelony, lista wymarzonych transferów wygląda imponująco, a rzeczywistość bywa nieco bardziej skomplikowana.

Na ten moment wszystko wskazuje jednak na to, że Ferran Torres pozostanie w stolicy Katalonii. Jeszcze niedawno był kandydatem do sprzedaży, dziś ma zostać jednym z filarów ofensywy. W Barcelonie zmiana planów to zresztą nic nowego.