Manu Carreño próbował nieco uspokoić sytuację, przypominając, że większość Hiszpanów jest Yamalem zachwycona, a podczas EURO jego koszulki nosili kibice w całym kraju. Axel Torres przyznał jednak, że w mediach społecznościowych rzeczywiście istnieje grupa atakująca zawodnika z powodów niemających wiele wspólnego z futbolem. I to jest realny problem, którego nie należy lekceważyć. Problem zaczyna się wtedy, gdy w barcelońskiej narracji każda sportowa krytyka automatycznie zostaje awansowana do rangi prześladowania państwowego.

Bo faktycznie — nikt nie ma tak ciężko jak Lamine. Zaledwie 19 lat, numer „10” w Barcelonie, status światowej gwiazdy, 149 oficjalnych spotkań i 49 goli dla pierwszej drużyny. W poprzednim sezonie ligowym dołożył 16 bramek i 11 asyst. Prawdziwy dramat młodego człowieka: trofea, milionowy kontrakt, okładki gazet i cały klub gotowy tłumaczyć każde słabsze zagranie sytuacją społeczno-polityczną.

Yamal niewątpliwie mierzy się z ogromną presją oraz obrzydliwymi komentarzami, ale Barcelona właśnie odkryła kolejną dyscyplinę, w której może zostać mistrzem świata — produkowanie największej ofiary z największej gwiazdy. Od teraz Lamine nie traci piłki. Lamine jedynie ugina się pod ciężarem całego społeczeństwa.

Osiem dni temu Lionel Messi zaatakował korkami łydkę rywala w meczu z Algierią. Sędzia nie pokazał nawet żółtej kartki, a VAR nie uznał, że sytuacja wymaga jakiejkolwiek interwencji. Algieria była tak oburzona, że po meczu złożyła oficjalną skargę do FIFA.

Wczoraj Vinícius odebrał piłkę obrońcy Szkocji i chwilę później zdobył gola na 2:0. VAR analizował akcję przez długie minuty i ostatecznie dopatrzył się faulu, anulując trafienie Brazylijczyka.

I teraz najważniejsze pytanie.

Jak można postawić znak równości między wejściem korkami w łydkę przeciwnika a kontaktem, po którym odebrano piłkę i anulowano gola?

To właśnie takie sytuacje sprawiają, że kibice coraz częściej tracą zaufanie do VAR-u. Nie dlatego, że sędziowie popełniają błędy. Dlatego, że podobne standardy zdają się obowiązywać tylko w wybranych przypadkach.

Czy Waszym zdaniem oba te zdarzenia zostały ocenione według tych samych kryteriów?

Co ciekawe, wśród najbardziej oburzonych nie brakuje sympatyków Barcelony.

Tych samych, którzy kilka dni temu tłumaczyli, że wejście Messiego od tyłu w łydkę algierskiego zawodnika było całkowicie normalnym elementem futbolu, a każdy kto widzi tam czerwoną kartkę, po prostu nie rozumie „ducha gry”.

Kiedy fauluje Messi, liczą się intencje.

Kiedy Bellingham zasłoni usta podczas rozmowy z rywalem, nagle liczy się wyłącznie litera przepisu.

Przypadek?

Na razie nie ma nawet nagrania pokazującego pełny kontekst sytuacji z Ayew. Nie wiadomo, czy była to konfrontacja, czy zwykła rozmowa między zawodnikami.

Ale jedno już wiadomo.

Niektórzy są bardzo surowi dla Bellinghama i wyjątkowo wyrozumiali dla Messiego.