Jak informuje „Mundo Deportivo”, powołując się na Esport3, chodzi o sytuację z Marca Pubilla. Obrońca Atlético zatrzymał piłkę ręką po podaniu od bramkarza, ale István Kovács oraz VAR uznali, że futbol nie potrzebuje wtedy ani przepisów, ani przesadnej konsekwencji. Hansi Flick domagał się rzutu karnego i drugiej żółtej kartki. Przy wyniku 0:1 mogło to całkowicie zmienić spotkanie, które Barça ostatecznie przegrała 0:2.

UEFA nie przyznała oficjalnie, że sędziowie popełnili błąd. Po prostu wydała instrukcję, która przypadkiem opisuje tamtą sytuację niemal klatka po klatce. Barcelona dostała więc rację wtedy, gdy nie można już dostać ani rzutu karnego, ani powtórki meczu.

Wynik został w archiwum, Atlético zachowało zwycięstwo, a Barça otrzymała kolejne potwierdzenie, że gdy przegrywa, prawda często przychodzi następnego dnia. Czasem tylko potrzebuje kilku miesięcy i nowej instrukcji UEFA.

Po mundialu w RPA drużyna Guardioli wygrała ligę, a następnie rozbiła Manchester United w finale Ligi Mistrzów na Wembley. Teraz media już podsuwają Flickowi ten sam scenariusz. Osiem medali się zgadza, koszulki są podobne, więc puchar właściwie można wysyłać kurierem na Camp Nou.

Jest tylko drobny szczegół. W 2010 roku Barça miała Xaviego, Iniestę, Busquetsa, Puyola, Piqué, Pedro, Villę i Valdésa. Dzisiaj ma skład, w którym połowa piłkarzy regularnie czyta, że może zostać sprzedana, jeśli pojawi się odpowiednia oferta.

Sezon 2026/27 jeszcze się nie rozpoczął, ale narracja jest już gotowa: mundial zdobyła Hiszpania, zwycięskiego gola strzelił Ferran, a Ligę Mistrzów za rok oczywiście wygra Barcelona. Na boisku zostało tylko dopełnić formalności.

Sam udział w fazie ligowej ma przynieść około 18,62 mln euro. Każde zwycięstwo to kolejne 2,1 mln, a remis — 700 tys. euro. UEFA płaci więc za wyniki, ale w Barcelonie zapewne już trwa dyskusja, ilu napastników można sprowadzić za finał, do którego drużyna jeszcze nawet nie awansowała.

Ostatni triumf Barçy w Lidze Mistrzów miał miejsce w 2015 roku. Od tamtej pory klub częściej przeżywał europejskie remontady rywali niż własne sukcesy. Ale po co czekać na boisko? W klubowej narracji trofeum już stoi w gablocie, premia wpłynęła na konto, a brakujące miliony właśnie rozwiązują wszystkie problemy finansowe.

Źródło: „Mundo Deportivo”, na podstawie nowego podziału nagród UEFA na sezon 2026/27.

Gdy wszyscy patrzą na Lamine Yamala, to właśnie napastnik Realu Sociedad zrobił największą różnicę na boisku. Dwa gole w trzy minuty praktycznie zamknęły mecz jeszcze przed przerwą i odebrały Saudyjczykom jakiekolwiek nadzieje na korzystny wynik.

Yamal błysnął otwierającym trafieniem, jednak to Oyarzabal był prawdziwą siłą napędową Hiszpanów. Był wszędzie — skuteczny pod bramką, aktywny w pressingu i bezlitosny dla rywali przy każdej nadarzającej się okazji.

Jeżeli ktoś po tym spotkaniu zasłużył na miano bohatera meczu, to właśnie 29-latek. Bez wielkiego szumu, bez fajerwerków w mediach społecznościowych. Po prostu wyszedł na murawę i zrobił swoje.

Hiszpania wysłała sygnał całemu mundialowi. A Oyarzabal przypomniał, że w tej reprezentacji nie wszystko kręci się wokół Yamala.

W Katalonii panuje przekonanie, że argumenty są mocne. Po pierwsze, Camp Nou ma być największym stadionem piłkarskim Europy. Po drugie, UEFA od lat chętnie nagradza finałami nowe i gruntownie przebudowane obiekty.

Po trzecie, do 2029 roku stadion powinien być już całkowicie ukończony.

Przynajmniej taki jest obecny plan.

Nowe Camp Nou ma pomieścić około 105 tysięcy kibiców i stać się wizytówką nowoczesnego futbolu. Problem polega jedynie na tym, że jeszcze kilka dni temu media informowały, iż do zakończenia inwestycji może brakować około 400 milionów euro dodatkowego finansowania.

W Barcelonie uznano jednak, że skoro składa się kandydaturę na finał Ligi Mistrzów, to nie wypada zaczynać prezentacji od takich szczegółów.

Przedstawiciele klubu podkreślają również, że Camp Nou gościło finał Pucharu Europy i Ligi Mistrzów zaledwie dwa razy — w 1989 i 1999 roku. Wembley od czasu przebudowy organizowało taki mecz już trzykrotnie.

W Katalonii liczą więc, że UEFA postawi na świeżość.

W Londynie liczą natomiast na stadion, który od dawna jest gotowy.

Mimo wszystko szanse Barcelony oceniane są wysoko. Władze miasta, regionu i klubu wspólnie przekonują UEFA, że finał na Camp Nou byłby wydarzeniem historycznym.

Nie tylko dlatego, że byłby to pierwszy finał Ligi Mistrzów na nowym stadionie. Również dlatego, że zakończyłby jedną z najdłużej śledzonych budów w europejskim futbolu.

Nieoficjalnie mówi się nawet, że część działaczy UEFA popiera kandydaturę Barcelony wyłącznie z ciekawości.

Po latach wizualizacji, prezentacji, harmonogramów, aktualizacji harmonogramów i aktualizacji aktualizacji harmonogramów chcieliby wreszcie zobaczyć efekt końcowy.