Jak wyjaśnia FIFA na swojej stronie, kibice głosowali po każdej rundzie, a po finale wybierali spośród wcześniejszych zwycięzców oraz zawodników dodatkowo wskazanych przez organizatorów. FIFA zachowała jeszcze prawo do „potwierdzenia” wyników. W bramce znalazł się Vozinha, w obronie Pedro Porro, Upamecano, Lisandro Martínez i Cucurella, w pomocy Rodri, Olise i Bellingham, a w ataku Haaland, Messi oraz Mbappé. Unai Simón, czyli najlepszy bramkarz mundialu, również może sobie obejrzeć tę drużynę na stronie internetowej.

Oczywiście takie głosowania są bardziej konkursem popularności niż analizą turnieju. Barcelona może więc spokojnie uznać Messiego za swojego przedstawiciela, Cubarsíemu dopisać moralne zwycięstwo, a brak pozostałych zawodników wyjaśnić światowym spiskiem. Mundial został przecież wygrany przez Barçę — chyba że akurat trzeba podać nazwiska.

Jak podaje „Mundo Deportivo”, 21-latek po finale podziękował Barcelonie, jej trenerom oraz wszystkim ludziom z akademii, którzy pomogli mu zostać mistrzem świata. W klubie pewnie już trwa produkcja filmu o drodze Gaviego na szczyt. Materiału z samego turnieju może zabraknąć, ale od czego są ujęcia z treningów, stare zdjęcia i odpowiednio podniosła muzyka.

Po końcowym gwizdku Gavi został jeszcze bohaterem krótkiego pobicia. Stanął w obronie Erika Garcíi, którego zaatakował Leandro Paredes, po czym sam wylądował na murawie — również chyba za sprawą Argentyńczyka. Mundial zakończył więc z pucharem, złotym medalem i większą liczbą starć po meczu niż występów w fazie pucharowej. Barça może być dumna: nawet siedząc na ławce, jej zawodnicy potrafią znaleźć się w centrum wydarzeń.

Jak podają „The Guardian” i Barça Blaugranes, Argentyna przez regulaminowe 90 minut nie oddała ani jednego strzału. Pierwsza próba przyszła dopiero w 117. minucie, a cały finał mistrzowie z 2022 roku zakończyli z zaledwie dwoma uderzeniami. Dla porównania Hiszpania oddała ich 20, a zwycięskiego gola w 106. minucie strzelił rezerwowy Barcelony Ferran Torres.

Álvarez wraca więc do Atlético bez pucharu, bez gola i bez argumentu, który uzasadniałby kwotę krążącą w okolicach 120 mln euro. Na szczęście Barcelona nie takie szczegóły już ignorowała. „Marca” informowała, że klub dał sobie czas do 31 lipca. Po tym finale termin może zostać ten sam — najwyżej prezentacja transferu będzie wymagała trochę lepszego montażu.

Gdyby nie Emiliano Martínez i jego dziesięć interwencji, ten finał zakończyłby się znacznie wcześniej. Bramkarz Argentyny samotnie utrzymywał zespół przy życiu, podczas gdy Messi i Álvarez występowali głównie w roli widzów z najlepszym miejscem na stadionie. W doliczonym czasie Enzo Fernández zobaczył drugą żółtą kartkę, jakby Argentyna uznała, że w jedenastu jest jej na boisku zdecydowanie za dużo.

Wyrok zapadł w 106. minucie. Ferran Torres wykorzystał przewagę Hiszpanii i zdobył bramkę na wagę mistrzostwa świata. Barça oczywiście zaraz przypomni, gdzie Ferran gra na co dzień. O tym, że wcześniej cała Hiszpania musiała przez ponad sto minut przebijać argentyński mur, komunikat może już nie wspomnieć.

Hiszpania całkowicie zdominowała finał. Argentyna broniła tytułu tak głęboko, że momentami trudno było ustalić, czy w ogóle pojawiła się na murawie. Puchar leci do Europy, a Albiceleste wraca do domu z najbardziej niewidocznym występem w historii finałów.

Hiszpania 1:0 Argentyna (po dogrywce)
Gol: Ferran Torres 106’
Moment przełomowy: Enzo Fernández w 93. minucie zobaczył drugą żółtą kartkę. Argentyna została w dziesiątkę, a Hiszpania zamieniła całkowitą dominację na zwycięskiego gola w dogrywce.

Najbardziej symboliczna jest sytuacja Joana. Zdobył Trofeo Zamora, mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar, ale w reprezentacji nadal pozostaje widzem z akredytacją. Unai Simón nie tylko nie oddał miejsca w bramce, lecz także ustanowił rekord kolejnych minut bez straty gola w historii mundiali. Trudno więc oczekiwać, aby Luis de la Fuente właśnie w finale postanowił przeprowadzić eksperyment społeczny.

Historia niemal kopiuje przypadek Víctora Valdésa z 2010 roku. Wtedy również najlepszy bramkarz LaLigi spędził cały turniej na ławce, ponieważ bronił Iker Casillas. Szesnaście lat później Barcelona ponownie ma swojego znakomitego golkipera w finale — oraz równie znakomity widok na plecy reprezentacyjnej „jedynki”.

Jeżeli Hiszpania wygra, Joan García oczywiście zostanie mistrzem świata. Barcelona dopisze sukces do klubowej kroniki, media przypomną o „decydującej roli Blaugrany”, a liczba minut bramkarza pozostanie skromnym, zupełnie niepotrzebnym szczegółem.

Napastnik Realu Madryt ma już 10 bramek i cztery asysty na mundialu 2026. Jest także pierwszym piłkarzem w historii, który zdobył co najmniej osiem goli na dwóch kolejnych turniejach. Messi może jeszcze odpowiedzieć w finale z Hiszpanią, ale na razie rekord należy do zawodnika Królewskich. W Barcelonie zapewne zaraz przypomną, kto pierwszy podał Mbappé rękę po meczu albo kto kiedyś oglądał go z trybun.

Real nie musiał nawet publikować specjalnego komunikatu. Wystarczy tabela: Mbappé – 22, Messi – 21. Kolejny symbol dawnej Barcelony został wyprzedzony przez teraźniejszość Madrytu, a najbardziej niepokojące dla Katalonii jest to, że Francuz ma dopiero 27 lat.

Król mundiali jest Francuzem. Koszulkę klubową nosi białą. Barcelona może dopisać sobie posiadanie piłki.

W reprezentacji Hiszpanii znajduje się aż ośmiu obecnych piłkarzy Barcelony — dokładnie tylu samo, ilu klub miał w kadrze mistrzów świata z 2010 roku. Po drugiej stronie stoi 39-letni Leo Messi, największy wychowanek La Masii, który zagra w swoim trzecim finale i powalczy o drugi tytuł z rzędu. Jeżeli wygra Hiszpania — sukces Barçy. Jeżeli wygra Argentyna — dziedzictwo Barçy. Nawet porażkę jednych Barcelona sprzeda więc jako zwycięstwo drugich.

Ciekawostek nie brakuje. Messiego i 19-letniego Lamine’a Yamala dzieli 20 lat, a jutro spotkają się na boisku po raz pierwszy. Z kolei Lamine i Pau Cubarsí mogą zostać trzecim i czwartym najmłodszym piłkarzem w historii występującym w finale mundialu. Xavi i Javier Mascherano powiedzieli Reutersowi, że wpływy Barcelony widać po obu stronach, a były trener Barçy przypomniał, że to właśnie on dał Lamine’owi i Cubarsíemu debiuty w pierwszym zespole. Oczywiście nawet finał mundialu musiał dostać dopisek: „wyprodukowane przez Xaviego”.

Pozostaje zatem tylko ustalić, kto oficjalnie odbierze puchar. Barcelona swój już przyznała — sobie. Jutro Hiszpania i Argentyna zagrają o mistrzostwo świata, a Barça będzie walczyć o coś równie ważnego: możliwość dopisania kolejnego sukcesu do klubowej gabloty bez konieczności rozegrania choćby jednej minuty.

Do burzy dochodzi problem z jakością powietrza. Dym z pożarów w Kanadzie podniósł wskaźnik AQI do 175 punktów, czyli poziomu uznawanego za niezdrowy. Paradoksalnie ulewa, która odwołała trening, powinna oczyścić atmosferę przed meczem. W niedzielę prognozowane jest już bezchmurne niebo i około 29 stopni.

Barcelona może zatem spokojnie czekać na wynik. Jeśli Hiszpania wygra, La Masia pokona Argentynę, burzę i kanadyjski dym. Jeśli przegra, zawsze zostaje brak ostatniego treningu, fatalne powietrze i trudne warunki. W katalońskiej narracji finały mają dwa możliwe wyniki — wielki triumf Barçy albo zwycięstwo rywala z gwiazdką.

Co gorsza dla katalońskiej narracji, zmiana przyniosła efekty. Fabián wyszedł w pierwszym składzie przeciwko Belgii i zdobył bramkę, a Hiszpania awansowała później do finału. Pedri pozostaje zdrowy, więc nie chodzi o kontuzję ani oszczędzanie sił. To zwykła decyzja sportowa — najbardziej niewygodny rodzaj decyzji, bo trudno obwinić lekarzy, terminarz albo murawę.

Iniesta wie, o czym mówi. Rozegrał dla Hiszpanii 133 spotkania, zdobył mistrzostwo świata i dwukrotnie wygrał mistrzostwa Europy. Zaznaczył jednak, że mundial jest krótkim turniejem, a trener musi patrzeć na formę, rywala oraz potrzeby drużyny. Innymi słowy: nazwisko i klubowy status nie gwarantują miejsca w jedenastce.

Barcelona może się jednak pocieszać. Jeżeli Hiszpania wygra mundial, Pedri nadal będzie mistrzem świata, a klub bez problemu dopisze sukces do bilansu La Masii. W końcu miejsce na ławce też znajduje się bardzo blisko boiska. Informacje podały Cadena SER, Mundo Deportivo oraz anglojęzyczny serwis Barça Blaugranes.

Finał będzie spotkaniem dwóch pokoleń La Masii. Messi ma 39 lat, Yamal 19, a niemal dwie dekady temu Argentyńczyk trzymał go jako niemowlę podczas charytatywnej sesji zdjęciowej. Teraz spróbuje odebrać mu mistrzostwo świata. Na murawie mogą pojawić się również Pau Cubarsí i Dani Olmo, a na ławce czekać będą Pedri, Gavi, Ferran Torres, Eric García i Joan García. Niezależnie od wyniku Barça prawdopodobnie i tak ogłosi moralne zwycięstwo swojej akademii.

Messi zaznaczył jednak, że Argentyna zrobi wszystko, aby Yamal nie rozegrał najlepszego meczu. Miłość do Barcelony miłością, ale puchar sam się nie obroni. To dość niewygodne dla narracji, według której finał ma być wspólnym świętem wszystkich wychowanków klubu — zwłaszcza że jeden z nich zamierza zepsuć wieczór pozostałym.

A jeśli Messi znów publicznie wspomni, że kocha Barcelonę, być może Joan Laporta finalnie wymieni go jako potencjalny transfer. Najpierw kilka przecieków, potem zapewnienie, że „wszystko jest możliwe”, a na końcu pamiątkowe zdjęcie w Nowym Jorku. Powrót nie musi być realny. Ważne, żeby dobrze wyglądał w mediach.