Jak na zawodnika, który w pierwszej drużynie pojawiał się głównie na liście powołanych, są to bardzo dobre pieniądze. Barcelona zachowała również opcję odkupu oraz udział w potencjalnym kolejnym transferze. Wszystko wygląda rozsądnie, dopóki nie przejdziemy do ceny ewentualnego powrotu.

Jeżeli Barça zechce kiedyś sprowadzić Marquésa z powrotem, będzie musiała zapłacić 60 milionów euro. Klub sprzedał więc wychowanka za 11 milionów i zagwarantował sobie możliwość odzyskania go za ponad pięć razy większą kwotę. Kontrola nad przyszłością zawodnika została zachowana. Po prostu w pakiecie premium.

SC Braga poinformowała również, że Barcelona otrzyma 20 procent zysku z kolejnej sprzedaży pomocnika. Portugalczycy pozyskali pełnię praw do zawodnika, który podpisał kontrakt obowiązujący do 2031 roku i będzie występował z numerem 16.

Marqués trafił do La Masii latem 2015 roku. Przeszedł niemal wszystkie szczeble klubowej akademii, grał w drużynie młodzieżowej oraz Barcelonie Atlètic, a w lutym zadebiutował w pierwszym zespole w spotkaniu ligowym z Mallorcą. Później otrzymał jeszcze minuty przeciwko Deportivo Alavés. Na tym jego seniorska kariera w Barcelonie się zakończyła.

Jeszcze niedawno pomocnik miał być rozważany jako jedna z opcji dla drużyny Hansiego Flicka. Sytuację zmieniły jednak coraz większa konkurencja w środku pola, przyjście Rodriego oraz potrzeba uzyskania kolejnych wpływów ze sprzedaży zawodników. Barcelona wybrała pieniądze dostępne teraz, a nie możliwość, że Marqués kiedyś wywalczy sobie miejsce w składzie.

Trudno przedstawiać tę operację jako finansową porażkę. Jedenaście milionów euro za piłkarza z dwoma występami w pierwszym zespole to konkretna kwota. Dla SC Braga jest to jeden z największych zakupów w historii klubu. Więcej w podstawowej części zapłacono między innymi za innego byłego zawodnika Barcelony, Pau Víctora.

Portugalczycy najwyraźniej uruchomili już osobny dział do przeglądania piłkarzy, dla których zabrakło miejsca w Katalonii. Barcelona dostaje gotówkę, Braga dostaje młodego zawodnika, a Marqués wreszcie powinien dostać realną szansę na grę.

Jeżeli Hiszpan nie spełni oczekiwań, Barça będzie mogła mówić o bardzo dobrej sprzedaży. Jeżeli rozwinie się zgodnie z nadziejami, klub przypomni o zabezpieczonej opcji odkupu. Dopiero później trzeba będzie znaleźć 60 milionów euro. Ale to już problem Barcelony z przyszłości, a ona zdążyła przyzwyczaić się do dziedziczenia problemów po Barcelonie z przeszłości.

Kwoty Barça nie ujawniła, bo pożegnania publikuje znacznie chętniej niż konkretne liczby. Cadena SER informowała wcześniej o około 50 mln euro. Jeśli te doniesienia się potwierdzą, Barcelona w końcu sfinalizowała duży transfer. Szkoda tylko, że wychodzący.

Ferran opuszcza klub po 207 spotkaniach, 65 golach i siedmiu asystach. Zdobył siedem trofeów, a poprzedni sezon ligowy zakończył z 16 bramkami i Trofeo Zarra. PSG nie bierze więc zawodnika zalegającego na końcu ławki, tylko 26-letniego napastnika, który właśnie rozegrał najlepszy ligowy sezon w swojej karierze.

Barcelona dostaje pieniądze, a Luis Enrique piłkarza, którego doskonale zna z reprezentacji Hiszpanii. Wszystko wygląda logicznie aż do momentu, w którym Barça zacznie szukać następcy i odkryje, że inni sprzedają napastników po cenach dla kupujących, a nie dla potrzebujących.

Jeszcze tydzień temu „Mundo Deportivo” informowało, że Romero czekał na ruch Barcelony. Deco miał rozmawiać z jego agentem, a sam dyrektor sportowy wysoko oceniał Argentyńczyka. Problem w tym, że priorytety były gdzie indziej: napastnik, Rodri, konieczność wcześniejszych sprzedaży. Atlético w tym czasie po prostu negocjowało z Tottenhamem.

Skończyło się więc dość znajomo. Barcelona miała zawodnika na stole, Atlético ma zawodnika w szatni. Za około 40 mln euro Madryt dostał mistrza świata i jednego z najbardziej doświadczonych stoperów Premier League, a Barça może spokojnie przenieść Romero z listy „interesujących opcji” do archiwum.

27-latek ma kontrakt z Barceloną do 2031 roku i należy do grona kapitanów, ale w poprzednim sezonie rozpoczął tylko 11 meczów ligowych. Liverpool szuka doświadczonego stopera z powodu problemów kadrowych. Barça również ma problemy w obronie, dlatego postanowiła wysłać jednego z obrońców do Anglii. Logika trudna do podważenia, o ile nie próbuje się jej zrozumieć.

Barcelona nie sprzeda Araújo, ale przekaże Liverpoolowi decyzję dotyczącą jego przyszłości. Jeśli Urugwajczyk rozegra świetny sezon, Anglicy będą mogli go wykupić. Jeśli zawiedzie, wróci do Katalonii i klub ponownie zacznie zastanawiać się, co z nim zrobić. Obrona będzie na wypożyczeniu. Niezdecydowanie zostaje na stałe.

Liverpool szukał stopera po odejściu Ibrahimy Konaté i problemach zdrowotnych kilku obrońców. Barcelona najwyraźniej spojrzała na cudze problemy kadrowe i uznała, że chętnie pomoże. Araújo w poprzednim sezonie wystąpił w 38 spotkaniach, a teraz jego minuty trzeba będzie rozdzielić głównie między Pau Cubarsíego, Erica Garcíę, Andreasa Christensena i ewentualnie Gerarda Martína. Christensen dopiero niedawno wrócił po poważnej kontuzji kolana, ale najwyraźniej szczegóły nie powinny przeszkadzać w dobrej historii transferowej.

Sam Araújo nie był ostatnio nietykalny i trudno udawać, że jego forma nie budziła zastrzeżeń. Problem polega na czymś innym: Barcelona nie sprzedaje go za wielkie pieniądze, tylko wypożycza, a jednocześnie odejmuje sobie kolejnego zawodnika z pozycji, na której nadmiaru jakości raczej nie ma. To bardzo barcelońskie rozwiązanie. Najpierw zrobić dziurę, a później przez ostatnie tygodnie okna transferowego szukać zawodnika, który tę dziurę załata.

Jeżeli więc w sierpniu pojawi się nagle informacja, że Barça „pilnie analizuje rynek stoperów”, nie będzie to zwrot akcji. To będzie po prostu kolejny etap planu, który właśnie rozpoczął się od wysłania Araújo na Anfield.

Diomandé zakończył swój pierwszy sezon w Lipsku z 13 golami i 10 asystami w 36 meczach. Jeszcze latem 2025 roku niemiecki klub zapłacił za niego Leganés 20 milionów euro. Po dwunastu miesiącach sprzedaje go za ponad sześć razy więcej. Nawet Barça musi być pod wrażeniem — zwykle to ona uczestniczy w takich interesach, tylko po tej drugiej stronie.

Transfer opóźnił konflikt między dawną i obecną agencją zawodnika, ale ani wyjazd Diomandé na obóz Lipska, ani walka o prowizje nie zmieniły jego decyzji. Iworyjczyk od początku chciał trafić do Madrytu, a Real ostatecznie spełnił żądania Niemców. Bez publicznych ultimatum, kolejnych „decydujących tygodni” i informowania co trzy dni, że piłkarz jest już jedną nogą w klubie.

To już szóste wzmocnienie Realu przed nowym sezonem po Konaté, Dumfrisie, Bernardo Silvie, Cucurelli i Espím. José Mourinho chciał szybkiego, przebojowego skrzydłowego i właśnie go dostał. Barcelona może teraz spokojnie poinformować, że obserwowała Diomandé jeszcze w Leganés, ale ostatecznie uznała, że nie pasował do profilu. Najlepiej zrobić to dopiero po jego pierwszym hat-tricku.

Jak podały FC Barcelona, „Mundo Deportivo” i „AS”, 24-letni Niemiec związał się z klubem do 2031 roku. Barça zapłaci Borussii Dortmund 22 mln euro oraz maksymalnie 7 mln w bonusach. Niemcy zachowali również procent od zysku z przyszłej sprzedaży, bo najwyraźniej jako jedyni przy tym stole pomyśleli trochę dalej niż do następnego komunikatu prasowego.

Adeyemi opuszcza Dortmund po 146 spotkaniach, 36 golach i 22 asystach. W piątek rozpocznie treningi pod okiem Hansiego Flicka, który przed laty wprowadził go do reprezentacji Niemiec. Nowy skrzydłowy ma odciążyć Lamine’a Yamala, a Roony Bardghji prawdopodobnie zrobi mu miejsce. Laporta wrócił, umowa podpisana, teraz można spokojnie rozpocząć walkę o rejestrację.