I tutaj zaczyna się najlepsze. Bo problemem nie musi być to, że Álvarez jest całkowicie nie na sprzedaż. Problemem może być to, że Atlético po prostu nie chce wzmacniać Barcelony.

W Madrycie doskonale wiedzą, jak wyglądałoby oddanie Argentyńczyka bezpośredniemu rywalowi. Barça dostałaby napastnika z topu, Laporta mógłby ogłosić wielki sukces, a Atlético musiałoby tłumaczyć swoim kibicom, dlaczego wypuściło gwiazdę właśnie do Katalonii.

Dlatego cała operacja wygląda dziś jak przeciąganie liny. Barcelona próbuje grać kartą „marzenia zawodnika”, Laporta sugeruje, że oferta nie będzie leżała na stole wiecznie, a Atlético może spokojnie odpowiadać: sprzedamy, ale najlepiej komuś innemu.

Na papierze Barça chce pokazać, że kontroluje sytuację. W praktyce to Atlético trzyma najważniejszą kartę: może podbić cenę, odsyłać Barcelonę do kolejki i czekać, aż pojawi się klub, któremu sprzedaż Álvareza będzie bolała znacznie mniej.

Laporta znów odpala wielkie show transferowe. Pytanie tylko, czy Atlético w ogóle zamierza wpuścić Barcelonę za kulisy.

Problem w tym, że Atlético Madryt najwyraźniej nie zamierza udawać, że nic się nie dzieje.

Według hiszpańskich mediów klub z Madrytu miał złożyć formalną skargę do FIFA i RFEF na działania Barcelony wokół Juliana Álvareza. Chodzi o rzekome naciski i publiczne wypowiedzi, które w Atlético mogą odbierać jako próbę destabilizacji zawodnika z ważnym kontraktem.

I tutaj robi się pięknie.

Barcelona jeszcze nie kupiła napastnika, jeszcze nie dogadała transferu, jeszcze nie znalazła pieniędzy, a już może mieć wokół siebie sprawę w federacji. To trzeba przyznać — poziom organizacji jak zawsze wybitny.

Zamiast konkretnej oferty, mamy medialne podgrzewanie tematu. Zamiast spokojnych negocjacji, mamy kolejne zamieszanie. Zamiast “operacji Julián”, może być “operacja tłumaczenie się przed FIFA”.

Oczywiście na Camp Nou pewnie powiedzą, że wszystko odbywa się z najwyższą elegancją i zgodnie z zasadami. Tak samo jak wszystkie dźwignie, rejestracje, limity płacowe i inne katalońskie cuda księgowości.

Atlético wysyła jednak jasny sygnał: jeśli Barcelona chce Juliana, niech przyjdzie z pieniędzmi, a nie z opowieściami.

Na razie wygląda to tak, jakby Barça próbowała kupić Ferrari, mając w kieszeni bon rabatowy i kilka publicznych komplementów.

To właśnie żona piłkarza miała odkryć nieprawidłowości, gdy para chciała kupić wartą 10 milionów euro rezydencję. Po analizie finansów Raphinha miał zakończyć współpracę z ojcem, który wcześniej zarządzał jego karierą razem z Deco.

W ostatnich tygodniach pojawiły się spekulacje, że Brazylijczyk rozważa transfer do Al-Hilal ze względów finansowych. Te doniesienia podważa jednak sam portal Leo Dias, a także rodzina zawodnika, która stanowczo zaprzecza problemom finansowym.

Jeżeli te informacje okażą się prawdziwe, Barcelona może mieć do czynienia z kolejnym niepotrzebnym zamieszaniem wokół jednego ze swoich najważniejszych piłkarzy. Jedno jest pewne – temat dopiero się rozkręca.

Blaugrana ma stawiać wyłącznie na Argentyńczyka, ale jednocześnie liczy na publiczny gest ze strony zawodnika. Taki, który jasno pokaże jego wolę odejścia i zwiększy presję na obecnego pracodawcę.

Brzmi znajomo? W podobny sposób Barcelona korzystała już z determinacji swoich transferowych celów. Tak było między innymi przy sprowadzeniu Roberta Lewandowskiego, który otwarcie naciskał na odejście z Bayernu, czy wcześniej przy głośnej sadze związanej z Antoine’em Griezmannem.

Teraz władze Barçy mają czekać na ruch Álvareza. Innymi słowy – klub chce gwiazdora Atlético, ale ciężar najtrudniejszej części operacji ma wziąć na siebie sam piłkarz.

Jeżeli Argentyńczyk zdecyduje się na taki krok jeszcze podczas mundialu, transferowa saga może nabrać błyskawicznego tempa.

Kapitan Argentyny spóźnił się do piłki i korkami przejechał po łydce Aïssy Mandiego. Szymon Marciniak odgwizdał faul, ale nie pokazał nawet żółtej kartki. VAR również uznał, że wszystko jest w porządku.

I tu zaczęły się schody.

W mediach społecznościowych natychmiast pojawiły się oskarżenia o traktowanie Messiego według innych zasad. Część kibiców pisała wprost, że gdyby identyczny faul popełnił mniej znany zawodnik, skończyłby pod prysznicem jeszcze przed końcem pierwszej połowy.

Oliwy do ognia dolał ekspert ESPN Alejandro Moreno, który stwierdził, że była to „w 100 procentach czerwona kartka” i że cała sytuacja wpisuje się w narrację o preferencyjnym traktowaniu największych gwiazd futbolu.

Messi został jednak na boisku. Kilkadziesiąt minut później skompletował hat-tricka, wyrównał rekord mundialowych bramek i zgarnął wszystkie nagłówki. Pytanie brzmi: czy oglądalibyśmy ten historyczny występ, gdyby przepisy potraktowano równie surowo jak w przypadku zwykłych śmiertelników?

W końcu nie codziennie ogląda się sytuację, w której piłkarz najpierw jest bohaterem potencjalnie czerwonej kartki, a kilka chwil później bohaterem całego mundialu. Niektórzy nazwą to przypadkiem. Inni powiedzą, że Messi po prostu jest… nietykalny.

Dziś obaj są o krok od Realu Madryt.

I co ciekawe, wraz z pojawieniem się informacji o ich przeprowadzce na Santiago Bernabéu, zaczęła pojawiać się również zupełnie nowa narracja.

Okazuje się, że Bernardo Silva nie był priorytetem. Nie był potrzebny. Nie rozwiązywał żadnego problemu kadrowego. Co więcej, miał już swoje lata i nie wpisywał się w długoterminową wizję klubu.

Bardzo podobnie wygląda sytuacja Cucurelli. Jeszcze niedawno media zastanawiały się, czy Barcelona powinna wyłożyć za niego kilkadziesiąt milionów euro. Dziś słyszymy, że klub posiada Alejandro Balde, ma inne priorytety i w zasadzie nie potrzebował kolejnego lewego obrońcy.

Przypadek?

Być może.

Trudno jednak nie zauważyć pewnej prawidłowości. Gdy zawodnik pojawia się w transferowych plotkach, przedstawiany jest jako interesująca opcja dla Barcelony. Gdy wybiera inny kierunek, bardzo szybko okazuje się, że nigdy nie był szczególnie potrzebny.

W ten sposób Barcelona zdołała już nie sprowadzić całkiem imponującą liczbę piłkarzy.

Co ciekawe, zarówno Bernardo Silva, jak i Marc Cucurella trafiają właśnie do klubu, który podobno miał znajdować się w kryzysie sportowym po odejściu Carlo Ancelottiego. Tymczasem Real Madryt finalizuje kolejne transfery, a Barcelona kolejny raz tłumaczy, dlaczego dany zawodnik nie był jej niezbędny.

Oczywiście nie można wykluczyć, że osoby związane z Barceloną rzeczywiście mają rację. Być może Bernardo Silva i Cucurella faktycznie nigdy nie byli poważnymi celami transferowymi.

Pozostaje tylko jedno pytanie.

Jeżeli Barcelona naprawdę nie była zainteresowana żadnym z nich, to dlaczego przez ostatnie tygodnie katalońskie media tak usilnie próbowały przekonać kibiców, że jest inaczej?

Brazylia zremisowała z Marokiem 1:1, a bohaterem Seleção został Vinícius Júnior, który uratował zespół fantastycznym trafieniem. Tymczasem Raphinha rozegrał pełne spotkanie, ale trudno wskazać moment, w którym naprawdę przejął mecz. Większość nagłówków po końcowym gwizdku należała do Viniego, a nie do zawodnika Barcelony.

Oczywiście istnieje też bardziej zaawansowana teoria. Według niej Ancelotti nie tylko specjalnie wystawia Raphinhę, ale również skutecznie nastawia przeciwko niemu całą reprezentację Brazylii. Vinícius strzela? Plan Carlo. Pomocnicy nie podają? Plan Carlo. Bono broni? Prawdopodobnie również plan Carlo.

Tymczasem rzeczywistość wydaje się nieco mniej spektakularna. Maroko było bardzo dobrze przygotowane, Brazylia miała problemy organizacyjne, a Raphinha po prostu nie rozegrał wielkiego meczu.

Ale nie martwcie się. Jeśli w następnym spotkaniu Raphinha strzeli hat-tricka, internet natychmiast odkryje, że Ancelotti od początku pracował nad odbudową jego pewności siebie. A jeśli znów zagra słabo? Cóż… wiadomo czyja to będzie wina.

Carlo Ancelottiego. 😉

Największe emocje wzbudziły przepisy dotyczące gry na czas.

Od teraz zawodnik będzie miał zaledwie pięć sekund na wykonanie niektórych wznowień. W przypadku przeciągania rzutu od bramki sędzia może nawet przyznać przeciwnikowi rzut rożny.

Według nieoficjalnych informacji część ekspertów LaLigi uznała to za najbardziej radykalną reformę od czasu wprowadzenia systemu VAR.

Zmiany obejmą również zawodników schodzących z boiska. Jeśli piłkarz nie opuści murawy w ciągu 10 sekund, jego drużyna będzie przez pewien czas grała w osłabieniu.

W FIFA tłumaczą, że celem jest przyspieszenie widowiska.

W Hiszpanii niektórzy nadal próbują ustalić, czy zawodnik wymieniający uścisk dłoni z każdym członkiem sztabu szkoleniowego mieści się jeszcze w limicie.

Duże zmiany czekają także system VAR.

Arbitrzy będą mogli analizować błędnie przyznane rzuty rożne oraz interweniować przy niektórych drugich żółtych kartkach. Oznacza to, że liczba osób niezadowolonych z decyzji sędziów pozostanie na zbliżonym poziomie, ale przynajmniej proces dochodzenia do tych decyzji będzie dłuższy.

Największe poruszenie wywołał jednak nowy przepis dyscyplinarny.

Piłkarz, który podczas konfliktu z rywalem będzie zasłaniał usta, może otrzymać czerwoną kartkę.

W FIFA tłumaczą, że chodzi o zwiększenie transparentności i ograniczenie sytuacji, w których nikt nie wie, co zostało powiedziane.

W Barcelonie niektórzy komentatorzy obawiają się, że od teraz znacznie trudniej będzie później wyjaśniać, co naprawdę wydarzyło się na boisku.

Nowe przepisy przewidują także czerwoną kartkę dla zawodnika, który opuści boisko w ramach protestu przeciw decyzji sędziego.

FIFA zapewnia, że wszystkie zmiany mają poprawić jakość widowiska.

Eksperci przewidują natomiast, że już po pierwszej kolejce mundialu najwięcej pracy będą mieli nie sędziowie, lecz autorzy teorii spiskowych.