Jak informuje dziennik „AS”, Pavlidis znajduje się na liście alternatyw dla Juliána Álvareza. Jego kandydatura może stać się aktualna, jeżeli Atlético nie przyjmie oferty Barcelony albo klubowi uda się sprzedać Ferrana Torresa. Álvarez miał być wielką miłością Flicka, ale w katalońskim planowaniu uczucia są trwałe głównie do momentu, w którym inny napastnik strzeli cztery gole.

Pavlidis ma za sobą trzy sezony z rzędu z co najmniej 30 bramkami i pięć kolejnych, w których przekraczał granicę 20 trafień. Benfica zapłaciła za niego 18 milionów euro, więc raczej nie potraktuje swojego najlepszego strzelca jak towaru z letniej wyprzedaży. Barça może jednak zacząć od tego, co wychodzi jej najlepiej: zainteresowania, przecieków i przekonania, że sam zawodnik za chwilę ogłosi transfer swoim największym marzeniem.

Atlético przypomina przy tym drobny, mało romantyczny szczegół: Álvarez ma ważny kontrakt aż do 2030 roku. Barcelona przez ostatnie tygodnie chętnie budowała jednak narrację o „marzeniu zawodnika”. Bo jeśli nie można porozumieć się z jego klubem, zawsze można stworzyć atmosferę, w której transfer wygląda jak moralny obowiązek.

Barcelona dostała kilka dni na przedstawienie swoich wyjaśnień, a sprawą zajmują się już klubowi prawnicy. Napastnika nadal nie ma, porozumienia nadal nie ma, ale dokumentacja transferowa rośnie w bardzo przyzwoitym tempie.

Według „AS” skarga prawdopodobnie nie będzie miała poważnych konsekwencji, ponieważ FIFA i RFEF mogą potraktować ją jako kolejny etap konfliktu między klubami. Barça być może uniknie kary. Trudniej będzie jej jednak udawać, że całe zamieszanie wokół Álvareza powstało zupełnie samo.

Źródło: AS

Jak wyjaśnia FIFA na swojej stronie, kibice głosowali po każdej rundzie, a po finale wybierali spośród wcześniejszych zwycięzców oraz zawodników dodatkowo wskazanych przez organizatorów. FIFA zachowała jeszcze prawo do „potwierdzenia” wyników. W bramce znalazł się Vozinha, w obronie Pedro Porro, Upamecano, Lisandro Martínez i Cucurella, w pomocy Rodri, Olise i Bellingham, a w ataku Haaland, Messi oraz Mbappé. Unai Simón, czyli najlepszy bramkarz mundialu, również może sobie obejrzeć tę drużynę na stronie internetowej.

Oczywiście takie głosowania są bardziej konkursem popularności niż analizą turnieju. Barcelona może więc spokojnie uznać Messiego za swojego przedstawiciela, Cubarsíemu dopisać moralne zwycięstwo, a brak pozostałych zawodników wyjaśnić światowym spiskiem. Mundial został przecież wygrany przez Barçę — chyba że akurat trzeba podać nazwiska.

Trudno o bardziej barcelońską historię. Klub chwali się ośmioma mistrzami świata, liczy gole wychowanków i dopisuje sukces Hiszpanii do dorobku La Masii. Jednocześnie przez dziesięciolecia budował pozycję symbolu katalońskiej tożsamości, szczególnie w czasach dyktatury Franco, gdy język i kultura Katalonii były tłumione. „Més que un club” brzmi dumnie, dopóki ktoś nie zapyta, któremu krajowi właściwie kibicujemy.

Katalonia ma własną reprezentację, ale nie należy ona do FIFA ani UEFA i może rozgrywać głównie mecze towarzyskie. Ferran pochodzi z Walencji, gra dla Barçy i dał Hiszpanii drugi tytuł mistrza świata. Dla klubu to bohater. Dla części miasta — niewłaściwy bohater w niewłaściwej koszulce.

Barcelona chciała mieć piękną opowieść o swoim mistrzu świata. Dostała skróconą historię Katalonii napisaną farbą na ścianie. I tym razem nawet klubowe media nie zdołają przypisać sobie wszystkich zasług.

Problem w tym, że Atlético Madryt najwyraźniej nie zamierza udawać, że nic się nie dzieje.

Według hiszpańskich mediów klub z Madrytu miał złożyć formalną skargę do FIFA i RFEF na działania Barcelony wokół Juliana Álvareza. Chodzi o rzekome naciski i publiczne wypowiedzi, które w Atlético mogą odbierać jako próbę destabilizacji zawodnika z ważnym kontraktem.

I tutaj robi się pięknie.

Barcelona jeszcze nie kupiła napastnika, jeszcze nie dogadała transferu, jeszcze nie znalazła pieniędzy, a już może mieć wokół siebie sprawę w federacji. To trzeba przyznać — poziom organizacji jak zawsze wybitny.

Zamiast konkretnej oferty, mamy medialne podgrzewanie tematu. Zamiast spokojnych negocjacji, mamy kolejne zamieszanie. Zamiast “operacji Julián”, może być “operacja tłumaczenie się przed FIFA”.

Oczywiście na Camp Nou pewnie powiedzą, że wszystko odbywa się z najwyższą elegancją i zgodnie z zasadami. Tak samo jak wszystkie dźwignie, rejestracje, limity płacowe i inne katalońskie cuda księgowości.

Atlético wysyła jednak jasny sygnał: jeśli Barcelona chce Juliana, niech przyjdzie z pieniędzmi, a nie z opowieściami.

Na razie wygląda to tak, jakby Barça próbowała kupić Ferrari, mając w kieszeni bon rabatowy i kilka publicznych komplementów.

Młody gwiazdor Barcelony został zapytany o przyszłość Juliana Álvareza i bez większego zawahania wypalił, że gdyby był na miejscu Argentyńczyka, wybrałby Barçę, bo to „najlepszy klub świata”.

Piękne słowa. Problem w tym, że Álvarez wciąż ma kontrakt z Atlético, jego klub nie pali się do sprzedaży, a Barcelona tradycyjnie najpierw marzy, potem liczy, a dopiero na końcu sprawdza, czy w kasie zostało coś więcej niż dobra atmosfera i dźwignie finansowe.

Trzeba jednak przyznać jedno: jeśli Laporta szukał kogoś do podgrzewania tematu, Lamine wykonał robotę perfekcyjnie. Teraz wystarczy jeszcze tylko drobnostka — znaleźć pieniądze, dogadać Atlético i udawać, że nikt nikogo do niczego nie namawiał.

Kilka dni temu Argentyńczyk publicznie przyznał, że „najlepszy dla wszystkich będzie transfer” i że chce spełnić swoje marzenie. W Madrycie podobno nie było wielkiego szoku, bo klub miał spodziewać się takiego ruchu. Problem w tym, że po tych słowach sytuacja wymknęła się z gabinetów i trafiła prosto na środek sceny.

Według Sportu Diego Simeone nie liczy już na Álvareza w przyszłym sezonie. Cholo nie chce mieć w kadrze zawodnika, który nie jest w pełni zaangażowany w projekt Atlético. A jeśli ktoś publicznie sugeruje odejście, to dla Simeone sprawa wygląda dość jasno.

Trener nie będzie decydował o transferze, bo to rola klubu. Może jednak decydować, kto znajduje się blisko drużyny i kto dostaje minuty. A hiszpański dziennikarz Ivan San Antonio pisze wręcz, że Simeone „nie chce widzieć napastnika w swoim pobliżu”.

Barcelona może więc tylko uważnie patrzeć, jak w Madrycie narasta presja. Álvarez powiedział swoje, Simeone miał już wyrobić sobie zdanie, a Atlético stoi przed coraz trudniejszym wyborem: trzymać niezadowolonego piłkarza czy otworzyć drzwi do transferu.

Na Camp Nou pewnie nikt jeszcze nie odpala fajerwerków. Ale jeśli Cholo naprawdę skreślił Álvareza, to cała operacja właśnie dostała bardzo ciekawy zwrot akcji.

Jak informuje Marca, Barça negocjuje wypożyczenie niemieckiego bramkarza do Ajaxu. Ter Stegen ma grać w przyszłym sezonie w Holandii, ale jego pensja nadal będzie w dużej mierze problemem Barcelony. Ajax nie jest w stanie przejąć całego wynagrodzenia zawodnika i według doniesień może pokryć jedynie około 10–15% jego rocznej pensji.

Efekt? Barcelona może zapłacić około 15 milionów euro za bramkarza, który będzie bronił w innym klubie.

Trudno o bardziej katalońską operację. Zawodnik odchodzi, miejsce w kadrze się zwalnia, temat sportowo zostaje odsunięty, ale kasa dalej płynie z klubowej kieszeni. Czyli klasyczne „pozbyliśmy się problemu”, tylko że rachunek nadal przychodzi na Camp Nou.

W całej sprawie ważną rolę miał odegrać Míchel, który będzie prowadził Ajax. Z Ter Stegenem zna się jeszcze z krótkiego epizodu bramkarza w Gironie. Tyle że nawet znajomości nie zmieniają podstawowego faktu: pensja Niemca jest zbyt wysoka, by holenderski klub chciał ją realnie przejąć.

Dyrekcja sportowa Barcelony ma być świadoma, że warunki są dla klubu niekorzystne. Ale wybór jest niewielki. Innych chętnych do płacenia większej części kontraktu nie widać, więc Barça może zostać zmuszona do zaakceptowania układu, który finansowo wygląda jak kolejny dowód na to, że stare decyzje płacowe nadal ciągną klub za nogi.

Ter Stegen będzie grał gdzie indziej. Barcelona będzie płacić. A kibice dostaną kolejną lekcję z serii: jak pozbyć się zawodnika i dalej czuć go w budżecie.

To właśnie żona piłkarza miała odkryć nieprawidłowości, gdy para chciała kupić wartą 10 milionów euro rezydencję. Po analizie finansów Raphinha miał zakończyć współpracę z ojcem, który wcześniej zarządzał jego karierą razem z Deco.

W ostatnich tygodniach pojawiły się spekulacje, że Brazylijczyk rozważa transfer do Al-Hilal ze względów finansowych. Te doniesienia podważa jednak sam portal Leo Dias, a także rodzina zawodnika, która stanowczo zaprzecza problemom finansowym.

Jeżeli te informacje okażą się prawdziwe, Barcelona może mieć do czynienia z kolejnym niepotrzebnym zamieszaniem wokół jednego ze swoich najważniejszych piłkarzy. Jedno jest pewne – temat dopiero się rozkręca.

To ta sama Barcelona, która od lat opowiada o finansowym zaciskaniu pasa, kreatywnej księgowości, dźwigniach ekonomicznych i walce o rejestrację kolejnych zawodników.

Po publicznych słowach Álvareza, który przyznał, że transfer byłby najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich stron, w Atlético zapanowała nerwowa atmosfera. Według hiszpańskich mediów najważniejsi działacze klubu odbyli serię spotkań poświęconych przyszłości Argentyńczyka.

W Katalonii najwyraźniej uznano natomiast, że najlepszą odpowiedzią będzie wyciągnięcie z kieszeni… 150 milionów euro.

Co ciekawe, José Álvarez i Jota Jordi mieli wiedzieć o zbliżającej się deklaracji zawodnika jeszcze przed jej publikacją. Obaj kilka dni wcześniej bawili się na weselu Joana Solera z komisji sportowej Barcelony, gdzie obecny był również Joan Laporta.

Przypadek? Oceńcie sami.

Najciekawszy w całej historii nie jest jednak sam Álvarez. Najciekawsze jest to, że klub, który regularnie tłumaczy kibicom ograniczenia finansowe, nagle pojawia się w mediach z transferem za 150 milionów euro.

Bo pytanie nie brzmi już, czy Barcelona chce kupić Juliána Álvareza.

Pytanie brzmi: którą dźwignię uruchomi tym razem?