Xavi wraca do pracy po ponad dwóch latach przerwy i od razu dostaje jedną z najmocniejszych reprezentacji Europy. W Barcelonie prowadził pierwszy zespół w 96 spotkaniach, zdobywając mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar. Teraz znów będzie pracował między innymi z Frenkiem de Jongiem, tylko tym razem nikt nie będzie mu tłumaczył, że przed wystawieniem zawodnika trzeba jeszcze sprawdzić, czy udało się go zarejestrować.

Sam Xavi przyznał po ogłoszeniu decyzji, że czuje szczególną więź z holenderskim futbolem przez wpływ Johana Cruijffa, Rinusa Michelsa, Louisa van Gaala i Franka Rijkaarda na jego piłkarskie wychowanie. Co ciekawe, będzie pierwszym zagranicznym selekcjonerem Oranje od 1978 roku. Barcelona wychowała więc trenera tak wiernego swojej filozofii, że Holendrzy ostatecznie uznali go za swojego.

A Koeman? Cóż. Jeśli kiedyś obejmie jeszcze jakiś zespół, powinien przed podpisaniem kontraktu sprawdzić, gdzie aktualnie przebywa Xavi.

Historia układa się podejrzanie znajomo. W listopadzie 2021 roku Xavi zastępował Koemana w Barcelonie, a teraz może zrobić dokładnie to samo w Oranje. Różnica jest taka, że tym razem nie odziedziczyłby po Holendrze klubowych problemów Barçy, konferencji o sytuacji finansowej i obowiązkowego tłumaczenia, dlaczego kolejnego zawodnika nie da się jeszcze zarejestrować.

Xavi pozostaje bez pracy od odejścia z Barcelony w 2024 roku. W Katalonii zdobył mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar, a reprezentacja Holandii byłaby jego pierwszą pracą poza futbolem klubowym. Dodatkowym smaczkiem byłoby ponowne spotkanie z Frenkiem de Jongiem, którego prowadził już na Camp Nou. Koeman może więc spojrzeć za siebie. Xavi już raz pojawił się tam, gdzie właśnie kończyła się jego kadencja.

Argentyńczyk ma wrócić do klubu 10 sierpnia. Simeone przywołał przypadek Antoine’a Griezmanna i stwierdził, że nie widzi innej drogi niż skupienie się na pracy sportowej. Atlético nie przygotowuje więc pożegnania. Przygotowuje zawodnika do kolejnego sezonu.

W Barcelonie historia wciąż składa się z przełomów, decydujących spotkań i kolejnych ofensyw. W Madrycie wystarczyło kilka zdań: Álvarez jest piłkarzem Atlético i trener na niego czeka. Barça po raz kolejny przeniosła zawodnika znacznie szybciej w nagłówkach niż na boisku.

Agenci 19-letniego Virgiliego spotkali się w czerwcu z Deco, a Barcelona poważnie rozważała sprowadzenie zawodnika z Mallorki. Ostatecznie wybrała 18-letniego Bisiwu z Club Brugge za 8,5 mln euro. Virgili miał kosztować około 7 mln. Kataloński plan rozwoju młodzieży wszedł więc na wyższy poziom: najpierw oddać własnego skrzydłowego, potem zapłacić więcej za podobnego.

Bisiwu ma trenować z pierwszym zespołem, choć formalnie otrzyma miejsce w rezerwach. Virgili tymczasem przygotowuje się do sezonu z Mallorką i może podpisać nowy kontrakt. La Masia nadal produkuje talenty. Problem zaczyna się wtedy, gdy Barcelona orientuje się, że można było je zatrzymać.

Brzmi pięknie? No właśnie — brzmi. Bo po drugiej stronie siedzi Atlético Madryt, które na razie nie zamierza nawet udawać, że temat sprzedaży jest otwarty. Klub nie dostał oficjalnych ofert, nie chce negocjować, a w tle dalej widnieje absurdalna klauzula odstępnego w wysokości 500 milionów euro.

Co więcej, w hiszpańskich mediach przewija się też wersja, że jeśli Atlético w ogóle zdecyduje się sprzedać Álvareza, to na pewno nie będzie chciało wzmacniać Barcelony. Innymi słowy: Madryt może otworzyć drzwi, ale raczej nie tym korytarzem, którym na Camp Nou już ustawili czerwony dywan.

Barcelona znowu więc znajduje się w swoim ulubionym miejscu: piłkarz podobno chce przyjść, kibice już zaczynają marzyć, media pompują temat, a klub musi najpierw znaleźć pieniądze, miejsce w limitach i sposób, żeby przekonać Atlético do rozmów.

PSG i Arsenal czekają. Barça liczy, że samo „marzenie o Camp Nou” wystarczy, żeby uruchomić domino. Problem w tym, że Atlético raczej nie wygląda na klub, który wzruszy się romantyczną historią o projekcie sportowym i płatnościami rozłożonymi na kilka dekad.

Na razie Álvarez może chcieć Barcelony. Pytanie, czy Barcelona może pozwolić sobie na Álvareza — i czy Atlético w ogóle odebrałoby telefon z Katalonii.

I właśnie tutaj zaczyna się najciekawsza część tej historii.

Arbeloa zakończył swoją przygodę z Realem bez ani jednego trofeum. W 28 meczach zanotował osiem porażek, a sezon zakończył z pustymi rękami. Mimo to długo bez pracy nie pozostanie.

Tymczasem Xavi Hernández, który zdobył z Barceloną mistrzostwo Hiszpanii i Superpuchar Hiszpanii, pozostaje bez klubu od maja 2024 roku.

Jednemu wystarczyło kilka dni, by znaleźć nowego pracodawcę.

Drugi od ponad dwóch lat czeka na telefon.

Oczywiście zaraz pojawią się głosy, że Arbeloa to wielki talent trenerski, a jego warsztat dostrzegli działacze Premier League.

Możliwe.

Ale trudno nie odnieść wrażenia, że gdyby identyczne wyniki osiągnął były trener Barcelony, media przez kolejne miesiące tłumaczyłyby, dlaczego nie jest gotowy na prowadzenie klubu z najwyższego poziomu.

Arbeloa już pakuje walizki do Londynu.

Xavi nadal czeka.

//źródło: Fabrizio Romano