Barça próbuje więc stawiać ultimatum przy zakupie zawodnika, którego Atlético nie chce sprzedawać. To trochę jak wejść do salonu, usłyszeć „ten samochód nie jest na sprzedaż”, a następnie zagrozić, że oferta 50% poniżej ceny wygaśnie w piątek. Według „AS” pierwsza propozycja Barcelony nie przekraczała 100 mln euro, podczas gdy Atlético miało wcześniej odrzucić nawet 150 mln euro od Realu Madryt.

Cerezo może pozwolić sobie na taki spokój. Álvarez ma kontrakt do 2030 roku, a jego klauzula odstępnego wynosi aż 500 mln euro. Atlético już wcześniej zgłosiło Barcelonę do FIFA i hiszpańskiej federacji, zarzucając jej niedozwolone kontakty oraz wywieranie presji na piłkarza. Tymczasem w Katalonii nadal trwa przekonanie, że wystarczy częściej mówić o marzeniu zawodnika, by cena zaczęła topnieć.

Na razie termin ważności ma więc nie Álvarez, lecz kolejna opowieść Laporty. Barça ustala rytm, wyznacza deadline’y i szykuje poprawioną ofertę. Atlético odpowiada jednym zdaniem i wraca do kolacji. Negocjacyjny poker trwa — z tą różnicą, że Barcelona znów próbuje blefować kartami, które wcześniej sama pokazała całemu stołowi.

Na pierwszym treningu Mourinho ma mieć do dyspozycji zaledwie 11 piłkarzy pierwszego zespołu, z czego trzech zmaga się z urazami. Portugalczyk zamierza więc mocniej korzystać z Castilli i od pierwszego dnia wprowadzać własne zasady. Real zaczyna pracę od niepełnej kadry. Barcelona przy podobnej sytuacji zaczęłaby od konferencji o „unikalnym projekcie”, zdjęcia Deco z telefonem i zapewnienia, że wszystko zależy już tylko od jednej sprzedaży.

Mourinho zostawił w Madrycie liczby, których nie da się przykryć narracją: 178 meczów, 128 zwycięstw, 28 remisów i 22 porażki, czyli blisko 72% wygranych spotkań. Zdobył mistrzostwo Hiszpanii, Puchar Króla i Superpuchar, a jego Real w sezonie 2011/12 uzbierał rekordowe 100 punktów, strzelił 121 goli i zakończył ligę dziewięć punktów przed Barceloną. Katalończycy mogą oczywiście przypominać o słynnym 5:0. Problem w tym, że Mourinho właśnie wrócił, a tamten wynik nie.

Pierwszego dnia nie było jeszcze transferowych prezentacji ani wielkich deklaracji. Był Mourinho, Valdebebas i rozpoczęta praca. Dla Barcelony to niepokojący model funkcjonowania klubu: najpierw działanie, później opowieść. Zupełnie odwrotnie niż w instytucji, w której każde okno transferowe zaczyna się od marzeń, a kończy pytaniem, czy zawodnik zdąży zostać zarejestrowany przed pierwszą kolejką.

Według doniesień, Milan mógłby rozważyć wypożyczenie z opcją lub obowiązkiem wykupu, ale problem jest stary jak ostatnie okienka transferowe Barcelony — pieniądze. Kwoty w okolicach 60–70 milionów euro brzmią w Katalonii bardziej jak fantasy football niż realny plan transferowy.

I tu właśnie zaczyna się klasyczna Barca. Nazwisko jest wielkie, potrzeba na skrzydle istnieje, kibice mogą się nakręcić, media mają temat, a księgowość już pewnie odpaliła tryb awaryjny.

Leão w Barcelonie? Sportowo — piękna wizja. Finansowo — kolejny odcinek serialu „chcemy gwiazdę, ale najpierw musimy sprzedać pół szatni, prawa do ekspresu i przyszłe przychody z popcornu”.

Na dziś wygląda to bardziej jak badanie rynku niż realna operacja. Ale znając Barcelonę, sam fakt, że kogoś nie stać, nigdy nie przeszkadzał w marzeniach.

Bo w tym klubie transfer zaczyna się nie od pieniędzy.
Zaczyna się od zdania: „A może jakoś się uda?”.